พรากผู้เยาว์โดยผู้เยาว์เต็มใจหรือไม่เต็มใจไปด้วยก็ถือว่าไม่ต่างกันในสาระสำคัญ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๒๑๐/๒๕๕๔

เรื่องพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ยังไม่เกินสิบแปดปี, พรากผู้เยาว์เพื่อการอนาจาร, ข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับฟ้อง นำวิธีพิจารณาในศาลชั้นต้นมาใช้ในศาลอุทธรณ์, นำวิธีพิจารณาในศาลอุทธรณ์มาใช้ในศาลฎีกา

จำเลยมีความผิดฐานพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ไม่เกินสิบแปดปีไปจาก น. มารดาเพื่อการอนาจารโดยผู้เยาว์เต็มใจตาม ป.อ. มาตรา ๓๙๑ วรรคแรก ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวมาในฟ้อง แต่การพรากผู้เยาว์กฎหมายบัญญัติว่าเป็นความผิด ไม่ว่าผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยหรือไม่ แม้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม ป.อ. มาตรา ๓๑๘ แต่ทางพิจารณาฟังได้ว่าจำเลยกระทำความผิดตามมาตรา ๓๑๙ วรรคแรก ซึ่งมีโทษเบากว่า มิใช่เรื่องเป็นข้อเท็จจริงในทางพิจารณาแตกต่างกับฟ้องหรือเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์ที่จะให้ลงโทษ ศาลฎีหาลงโทษจำเลยในความผิดฐานพรากผู้เยาว์อายุกว่าสิบห้าปีแต่ไม่เกินสิบแปดปีไปจากมารดาเพื่อการอนาจารโดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๙๒ วรรคสอง ประกอบมาตรา ๒๑๕ และมาตรา ๒๒๕

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *