05/29/12

ส่งอาวุธให้ฆาตกรแต่ไม่มีความผิด???

เรื่อง ผู้สนับสนุน, ฆ่าผู้อื่น

ก. ถูกผู้ตายพูดดูหมิ่นเหยียดหยาม แต่ ก. มิได้แสดงอาการโกรธแค้นหรือพูดตอบโต้ เพียงแต่ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปมาเท่านั้น การที่ผู้ตายพูดเสียงดังจนอาจทำให้จำเลยซึ่งดูโทรทัสน์อยู่บนบ้านได้ยินนั้น ก็เป็นเพียงความคาดเดาของบุคคลอื่นที่อยู่ด้วย จำเลยดูโทรทัศน์ก็ย่อมมีเสียงจากโทรทัศน์ดังอยู่แล้ว เสียงพูดของผู้ตายถึงแม้จะดังขึ้นไปถึงข้างบนบ้าน แต่ก็ไม่น่าจะทำให้จำเลยได้ยินจนจับใจความได้ เพียงแต่รู้ว่ามีเสียงพูดดังผิดปกติ จำเลยจึงลงมาสอบถามว่ามีเรื่องอะไรกัน เมื่อ ก. ถามถึงขวานตัดไม้จำเลยก็หยิบส่งให้ ขณะนั้น ก. มิได้มีอาการโกรธแค้นจะทำร้ายผู้ตาย แต่เมื่อ ก. ได้ขวานแล้ว ก. ก็ใช้ขวานฟันผู้ตายโดยบุคคลอื่นไม่คาดคิด การที่ ก. ฟันผู้ตายในทันทีเป็นสิ่งที่จำเลยย่อมไม่อาจเล็งเห็นผลหรือประสงค์ต่อผลเช่นนั้น เพราะจำเลยเพิ่งลงมาจากบนบ้านเพื่อสอบถามถึงเสียงเอะอะโวยวายผิดปกติ บุคคลอื่นๆซึ่งรับรู้เหตุการณ์มาโดยตลอดก็ยังไม่คาดคิดว่า ก. จะใช้ขวานฟันผู้ตาย เพราะ ก. ไม่แสดงอาการโกรธแค้นให้เห็น เมื่อเกิดเหตุแล้วก็เป็นธรรมดาที่จำเลยต้องพา ก. ออกไปจากที่เกิดเหตุ เนื่องจาก ก.กระทำความผิดร้ายแรง อาจมีญาติพี่น้องของผู้ตายทำร้าย ก.ได้ พยานหลักฐานของโจทก์ยังรับฟังไม่ได้ว่า จำเลยมีเจตนาช่วยเหลือหรือให้ความสะดวกในการที่ ก. ใช้ขวานฟันผู้ตาย จำเลยจึงไม่เป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดของ ก.

05/29/12

เมายาบ้าไม่ถือว่าเป็นโรคจิต

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๖๖๒/๒๕๕๔

เรื่อง กระทำผิดขณะจิตบกพร่องหรือเป็นโรคจิต, หลายกรรมต่างกัน, ข่มขืนกระทำชำเรา, ข่มขืนกระทำชำเราเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำถึงแก่ความตาย, ฆ่าผู้อื่น, ชิงทรัพย์ พาอาวุธไปในทางสาธารณะ

การที่จำเลยสมัครใจเสพเมทแอมเฟตามีนและดื่มสุราในวันเกิดเหตุโดยรู้ว่าจะทำให้มึนเมาแล้วกระทำผิดคดีนี้ จำเลยจะยกขึ้นเป็นข้อแก้ตัวว่ากระทำความผิดในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบแล้วไม่สามารถบังคับตนเองตาม ป.อ. มาตรา ๖๕ หาได้ไม่ อีกทั้งจำเลยกระทำความผิดหลายกรรมทั้งชิงทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายและข่มขืนกระทำชำเราเป็นเหตุให้ผู้ตายยถึงแก่ความตาย และเป็นการกระทำผิดแก่ผู้ตายซึ่งเป็นผู้เยาว์และเป็นนักเรียนโดยใช้อาวุธมีดแทงผู้ตายจำนวนหลายแผลถูกอวัยวะสำคัญจนถึงแก่ความตาย ลักษณะความผิดเป็นเรื่องร้ายแรง และไม่เคารพยำเกรงต่อกฎหมายบ้านเมือง ทั้งในชั้นพิจารณาจำเลยให้การปฏิเสธในความผิดดังกล่าวซึ่งกฎหมายกำหนดโทษให้ประหารชีวิต ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษประหารชีวิตแก่จำเลยนับว่าเหมาะสมแก่พฤติการณ์แห่งรูปคดีแล้ว ไม่มีเหตุที่จะลดโทษประหารชีวิตให้แก่จำเลย